Αρχική Σελίδα


Άρθρα Γνώμες Φωτογραφίες
Ας γνωριστούμε κυνηγώντας


Το ένστικτο του ανθρώπου είναι να κυνηγάει ότι προσπαθεί να του φύγει αλλά και να φεύγει από ότι τον κυνηγάει. Άρα το κυνήγι ο άνθρωπος το έχει μέσα του σαν δραστηριότητα πού δεν ελέγχεται στην πράξη διότι βρίσκεται στο είναι του σαν πρωτόγονο αίσθημα. Το ένστικτο του ανθρώπου πιστεύει, το λογικό αμφιβάλλει.

Η εξάσκηση της δραστηριότητας αυτής ικανοποιεί αυτό το αίσθημα. Αν μερικές φορές δεν εκδηλώνεται συμβαίνει διότι δεν συντρέξανε ορισμένες προϋποθέσεις. Αυτό το ένστικτο εκδηλώθηκε σε μένα σε μικρή ηλικία. Άκουω και σήμερα την μάνα μου να μου λεει : Όταν ήσουν μικρός δεν έτρωγες και προσπαθούσα με κάθε τρόπο να σε κάνω να κατεβάσεις μια μπουκιά λέγοντας : ένα πουλάκι κοίταξε το, να το να το, κοίταζες εσύ τον φτερωτό επισκέπτη και εγώ έβρισκα την ευκαιρία και σε τάιζα.

  
Το όργωμα και οι καλλιέργειες των ορεινών περιοχών
μιας άλλης εποχής, διατηρούσαν και συντηρούσαν
σε αφθονία πέρδικες και λαγούς.



Αυτά σίγουρα μου τα λεει χαριτολογώντας αλλά πιθανόν έτσι να συνέτρεξαν οι λόγοι ξύπνησε το ένστικτο και το κυνήγι μου έγινε τρόπος ζωής .Μεγάλωσα στην ορεινή Φθιώτιδα στο χωριό Ασβέστης κάνοντας τα πρώτα βήματα μου σε ηλικία βγαίνοντας από την κούνια εξασκώντας το μάτι , το πόδι και το αυτί θυμάμαι στο σπίτι μου τους σκύλους του παππού μου οι οποίοι τον βοηθούσαν στην φύλαξη του κοπαδιού αλλά και με επιτυχία στο κυνήγι του λαγού .Ήταν αρκετές φορές που πιάνανε τους λαγούς και φυσικά ο παππούς τους έφερνε στο σπίτι και μου διηγιόταν πως τα σκυλιά κατόρθωσαν και τον έπιασαν. Όσες φορές πήγαινα στην στάνη σχεδόν πάντα έβλεπα πέρδικες να την περιτριγυρίζουν περπατώντας λεβέντικα .

Η τωρινή της κατάσταση της βέβαια είναι θνησιγενής. Την περίοδο του θερισμού τότε που γινόταν με το δρεπάνι πάμπολλες φορές κυνηγούσαμε τα λαγουδάκια μέσα στο στάρι .

Κάποια φορά θυμάμαι ο πατέρας μου είχε πιάσει ένα μικρό και μου το έδωσε να το κρατήσω για λίγο και μετά μου το ξαναπήρε, το κλάμα που έριξα για να μου το δώσει να το κρατάω δεν λέγεται. Το λαγουδάκι αυτό το κρατήσαμε κάμποσο καιρό ώσπου κάποια στιγμή του χαρίσαμε την ελευθερία. Αυτή την εποχή θυμάμαι ο πατέρας μου έφερνε και μικρά τρυγόνια τα οποία τα συντηρούσαμε και τα αφήναμε ελεύθερα. Μεγαλώνοντας και πηγαίνοντας στο σχολείο θυμάμαι ότι στο διάλειμμα δεν πήγαινα στο σπίτι να πάρω το πρωινό αλλά πήγαινα να δω τι έχουν πιάσει οι πλακοπαγίδες. Με το σφενδονο-λάστιχο το πρώτο εργαλείο για την άσκηση κυνηγίου μου πιανόταν ο λαιμός μου μέχρι να δω στις μουριές και να καταφέρω να θηρεύσω μια τσικτσίδα.

Είμαι σίγουρος ότι σε αρκετούς κυνηγούς της περιφέρειας ξυπνάω αναμνήσεις. Πως να λησμονήσω τους καλοκαιρινούς μήνες όταν σκαλίζαμε τα ζαχαρότευτλα το χαρακτηριστικό μπιρ φτερούγισμα του ορτυκιού. Μετά την σφενδόνα (λάστιχο στην ντοπιολαλιά) ήρθε στα χέρια μου ένα αεροβόλο μετέπειτα ένα φλόμπερ από ένα φίλο μου που ζούσε στην Αθήνα τότε τον Δημήτρη Οικονόμου και στην συνέχεια σε ηλικία 18 ετών ένα μονόκαννο με δικά μου χρήματα. Την εποχή που είχα το αεροβόλο σε ηλικία 10-11 χρονών θυμάμαι δεν υπήρχε μουριά ,κισσός αμπέλι που να μην είχα κυνηγήσει. Την επόμενη χρονιά έφυγα και πήγα στο γυμνάσιο της Μακρακώμης, εκεί γνώρισα την κυνηγητική οικογένεια του μπάρμπα Μήτσου του Κοντογιάννη, καλή του ώρα, διανύει την 9η δεκαετία της ζωής του.

Με τον γιο του τον Θανάση είμαστε συμμαθητές. Αφού γνωριστήκαμε καλά τον κάλεσα στο χωριό μου για κυνήγι. Δεν ήταν λίγες οι φορές που πηγαίναμε όλοι μαζί κυνήγι. Είχε κάτι σκυλιά θυμάμαι καταπληκτικά. Βγάζανε πάντα 3 λαγούς και μπάρμπα Μήτσος πρώτος στο σημάδι. Κάποια στιγμή γνώρισα και τον αδελφό του Θανάση τον Κώστα μεγαλύτερος από εμάς μία 10ετία . Ο Κώστας είχε ένα πόιντερ . Εμένα μου άρεσε που έβλεπα τα χρώματα του, άσπρο μαύρο. Κάποια μέρα πήγαμε κυνήγι μπεκάτσας στον Σπερχειό εκεί είδα να στέκεται ακίνητο σαν άγαλμα και να σηκώνεται από το φανταστικό φευγιό η μπεκάτσα και να την τουφεκίζει με επιτυχία ο Κώστας τότε ψέλλισα μέσα μου πω πω τι ιεροτελεστία είναι αυτό (στο χωριό μου τις μπεκάτσες τις περιμέναμε στο φύλαμα (καρτέρι) κοντά στις καλύβες ζωοτροφών και δίπλα στα σπίτια μας στο χωράφι. Εκεί έρχονταν τα μυστηριώδη αυτά πουλιά και τα τουφεκίζαμε κάτω. Έτσι πρωτοκτύπησα μπεκάτσα με το φλόμπερ.


Αυτή η διαδικασία της φέρμας άρχισε να με συναρπάζει να με μαγεύει. Από τον ίδιο άνθρωπο ήρθαν στα χέρια μου και τα πρώτα σκυλιά σε ηλικία 14 ετών . Δεν έπαψα να ευγνωμονώ τον Κώστα Κοντογίαννη ο οποίος και σήμερα παραμένει ένας μεγάλος κυνηγός και ακόμη η κυνηγητική μου παρέα όταν βρίσκομαι στην περιοχή. Από εκείνη την εποχή βέβαια θυμάμαι τα σκυλιά κυνηγούσαν όλη μέρα και πολλές φορές κυνηγούσαν 3 και 4 μέρες με ένα κομμάτι ψωμί και αυτό από πίτουρο . Αυτός ο ψυχισμός και η νοημοσύνη είναι στοιχεία που έχουν μείνει χαραγμένα στην μνήμη μου ακόμη και σήμερα με συναρπάζουν και τα επιζητώ. Από τις πολλές φυλές σκύλων που υπάρχουν για την άσκηση του κυνηγιού έχω μια συμπάθεια επιπλέον στις φυλές πόιντερ και σέτερ, τις οποίες διατηρώ πάνω από 30 χρόνια. Τις θεωρώ τις πιο ικανές διότι ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία μου , διαμορφώνουν συνεργασία , βοήθεια , ικανότητα, και διαμορφώνουν επίσης και τις κατάλληλες συνθήκες για την άσκηση του κυνηγιού μου. Την θηρευτική ικανότητα των φυλών αυτών χρησιμοποιώ για την εκτέλεση αυτής της εργασίας .

Προτιμώ σκυλιά με σωματότυπο τετράγωνο και χαμηλά με κοντή οσοφύ γιατί έχουν μεγάλες αντοχές. Με την πολύχρονη εμπειρία μου δίκαια τους χρήζω πολύτιμους συνεργάτες , συμπαραστάτες , παρηγορητές και πιστούς φίλους. Σύμφωνοι ο σκύλος είναι πιστός φίλος αλλά αυτό γιατί να το θαυμάζουμε ; Είναι πιστός στους ανθρώπους στους όμοιους του όμως ; Σκεφτείτε ότι ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που κάνει παζάρια. Κανένας σκύλος δεν παζαρεύει το κόκαλο με άλλο σκύλο.

Αν περιμαζέψεις ένα πεινασμένο σκύλο και τον κάνεις ευτυχισμένο δεν θα σε δαγκώσει ποτέ. Αυτή είναι η σπουδαιότερη διαφορά μεταξύ ανθρώπου και σκύλου. Είναι φορές όμως που αναρωτιέμαι αν πρέπει να παραιτηθώ από αυτή την φιλία . Διότι από την φιλία μας δεν μου έχει μιλήσει ποτέ για μένα , διότι από την φιλία μας δεν μου έχει φιλήσει ποτέ για τον εαυτό του . Αυτό που εξασφαλίζει την φιλία μας είναι η χαρά που γνωρίζω όταν με τα πηδήματα του , τα μικρό γαυγίσματα του , τα φρενιτιώδη κουνήματα της ουράς του , το τρίψιμο στα πόδια μου εκδηλώνουν ανακουφιστικά σαν θεραπευτικό φάρμακο τις εκδηλώσεις προσμονής , λαχτάρας και αγάπης . Ο σκύλος είναι αυτός που κάνει κάποιον να φέρει τον τίτλο του κυνηγού . Ο σκύλος καλλιεργεί αυτή την ευγενή άσκηση και με την καθοδήγηση του βοηθά και διεξάγεται το κυνήγι.

Πως όμως θα έχουμε τον κατάλληλο σκύλο ; Η πηγή αναζήτησης είναι η κληρονομικότητα , διότι η κληρονομικότητα είναι για το γένος ότι η μνήμη για το άτομο. Συνεπώς και η κληρονομικότητα είναι η μνήμη του γένους . Επιλέγουμε σκυλιά που έχουν εκδηλώσει το ταλέντο τους σε υψηλά επίπεδα , τα κυνηγητικά τους ένστικτα. Το παρελθόν , το παρόν και το μέλλον είναι τρεις λέξεις φυσικά συνδεδεμένες μεταξύ τους όπως είναι το αίμα , οι σάρκες και τα οστά Πως λοιπόν είναι δυνατόν να οικοδομήσουμε το παρόν χωρίς να το θεμελιώσουμε με λιθάρια του παρελθόντος. Στην γη που πατούμε είδαν το φως θαυμαστά έργα του πλάστη Θεού και των ανθρώπων. Οι προγονοί μας με γνώμονα την πλάση δημιούργησαν έργα ζηλευτά και αθάνατα και μας άφησαν μια κληρονομιά πνευματική και υλική που δεν έχει τέλος. Πιστεύω λοιπόν ότι τα μεγάλα επιτεύγματα που υπάρχουν στον σημερινό κόσμο οφείλονται στην ελληνική φυλή. Μην ξεχνάμε ότι οι έλληνες είχαν αναπτύξει πολύ την σωματική αγωγή καθαρά ελληνικό επινόημα και θεσμός και θεωρούσαν την πνευματική και σωματική αγωγή επιστήμη και μελέτη . Για τον ελεύθερο και γεμάτο ρώμη βίο τους παρήγαγαν τα σώματα εκείνα τα οποία και σήμερα αποτελούν αιώνια πρότυπα .Το κυνήγι ήταν ένα από τα καλύτερα πεδία εξάσκησης τους . Οι έλληνες χαρακτήριζαν την επίδοση τους στο κυνήγι σαν μία από τις καλύτερες αρετές και ο τίτλος κυνηγός θεωρούνταν ιδιαίτερα τιμητικός . Τους καλούς κυνηγούς τους τιμούσαν , τους είχαν καλύτερους στρατιώτες και παράδειγμα προς μίμηση .
Οι Έλληνες θεοποίησαν το κυνήγι στα πρόσωπα της θεάς Αρτέμιδος και του θεού Απόλλωνα χτίζοντας ναούς και κάνοντας γιορτές. Οι αρχαίοι μας συγγραφείς Όμηρος , Ξενοφών , Ηρόδοτος και Αριστοτέλης επιβεβαιώνουν το ότι οι Έλληνες είχαν σε μεγάλη υπόληψη το κυνήγι .

Με την κατάκτηση της Ελλάδας προσπάθησαν να οικειοποιηθούν και τα επιτεύγματα της. Μάταιο όμως το να απαριθμεί κανείς τις περιπτώσεις οικειοποίησης ,μίμησης και το πνεύμα ΑΘΛΟΚΥΝΗΓΕΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ είναι και το αδύνατο σε ένα τέτοιο κυνηγογράφημα. Όμως μελετώντας τους αρχαίους συγγραφείς διαπίστωσα ότι αυτή η γη που πατούμε η πατρίδα Ελλάδα μας είναι ολόκληρος ο κόσμος και δεν θα πάψει να είναι γιατί παράγει μυαλά . Πιστεύω ακόμη πως η σημερινή παραζάλη οφείλεται στην προσπάθεια να αντιγράψουμε ξένα προς την φυλή μας ήθη και έθιμα ενώ μπροστά μας έχουμε τέτοια ένδοξη και γόνιμη κληρονομιά , ένα φωτεινότατο φάρο για να οδηγεί τα βήματα μας. Οι Έλληνες στην μακρόχρονη ιστορία τους δεν υπήρξαν ποτέ ρατσιστές αλλά πραγματιστές. Άλλωστε με μια φλόγα ένωσαν τον κόσμο.

Με προσωπική προσέγγιση και με την ιδιότητα του κυνηγού που τρέφει αγάπη αλλά και σεβασμό για το κυνήγι ανατρέχω σε ζώα με μυαλό , ψυχή και όσφρηση. Τόπος αναζήτησης η φύση . Η φύση είναι ο θρόνος της θείας μεγαλοπρέπειας. Ο σκύλος που έχει δυνατότητες , ψυχισμό και φυσικές κλίσεις κυριαρχεί στην σκέψη και δεν φοβάμαι για την επιλογή του. Όταν λοιπόν διαπιστώσω αυτές τις δυνατότητες σε κάποιο σκύλο ηδονίζομαι. Και η ηδονή μοιάζει με τον σκύλο. Αν τον διώξεις φεύγει αν τον ταίσεις μένει. Ο τόπος της μυστηριώδης αναζήτησης και ηδονής είναι ξανά η φύση , διότι η φύση δεν αναγνωρίζει ανάπαυση στην πρόοδο και καταριέται κάθε αδράνεια . Διότι στην φύση ισχύει ο ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ , το αποτέλεσμα φαίνεται στην πορεία , στις δυσκολίες , με την υπομονή , με τον μόχθο και το πρακτικό πνεύμα. Μέσα από τις δυσκολίες μεγαλώνει και η ορμή της επιθυμίας να φτιάξουμε ένα ζώο ισορροπημένο και καλό κυνηγό . Έτσι γίνεται ευχάριστος για παρέα .Δεν βάζει ερωτήματα , δεν κάνει κριτική . Η αντοχή της φιλίας μας δεν εξαρτάται από εμάς αλλά από τις περιστάσεις . Διότι για τα πάντα στην φύση το μέτρο είναι ο άνθρωπος .

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι όταν κατορθώνεις και έχεις τέτοια σκυλιά με τόσο μεγάλες δυνατότητες ο πόθος του κάθε κυνηγού είναι μεγάλος . Ο μεγάλος πόθος του ανθρώπου να αποκτήσει έναν τέτοιο σκύλο με μεγάλες δυνατότητες με την ανθρώπινη ευθύνη έρχεται ο χωρισμός . Η ανθρώπινη ισχύ και με την δύναμη το να μπορείς να επιλέγεις κατά συνέπεια ο άνθρωπος είναι το μόνο λάθος της φύσης χρυσώνεται το χάπι ως καταξίωση επειδή επιλέγουν τον σκύλο σου. Τέτοια σκυλιά είναι μεγαλείο ακουμπάνε τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής μας , δυστυχώς όμως αρκετά σπουδαία ζώα αλλάζουν αφεντικό στο βωμό του χρήματος.

Στο παρελθόν από τύχη – και τύχη λέμε όταν ο Θεός δεν θέλει να υπογράψει με το όνομα του – και στην συνέχεια από εμπειρία κατάφερα να έχω την τιμή να είμαι μαζί τους . Με αυτού του επιπέδου τα ψυχωμένα σκυλιά δηλαδή βρέθηκε το ζητούμενο και ο ένας είναι κατάλληλος για τον άλλο , οπότε υφίστανται οι προϋποθέσεις και πραγματοποιούνται και καλά κυνήγια . Θα πρέπει να σημειώσω επίσης ότι το κυνήγι γίνεται σύμφωνα με τον πνευματικό και ηθικό και πολιτισμό του κάθε κυνηγού.

Το πως ξεκινάμε έναν σκύλο να τον φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο αναλύουμε παρακάτω .

Ο νόμος της φύσης κατά τον οποίο κανένα πραγματικά μεγάλο πράγμα δεν κατορθώνεται σε μικρό χρονικό διάστημα ισχύει και εδώ . Η επιτυχία να κατορθώσουμε να φτιάξουμε ένα σκύλο αξιώσεων οφείλεται σε 99% δουλειά και 1% ταλέντο . Χρειάζεται όμως και η γνώση για να πετύχουμε τον στόχο μας . Και είναι γνωστό ότι το μόνο πράγμα που δεν φθείρεται είναι η γνώση . Με ενθουσιασμό που είναι η μέθη της πεποίθησης και με σταθερή πίστη στον Θεό που έπλασε , διατηρεί και κυβερνάει τον κόσμο και γνωρίζοντας ότι οι άνθρωποι όπως και τα ζώα (σκυλιά) έχουν κρυμμένες αρετές που κάτω από την ευεργετική επίδραση της καλοσύνης φανερώνονται ξαφνικά αρχίζουμε την εκπαίδευση του σκύλου μας.


  
Κάθε ανάμνηση είναι μία μορφή συνάντησης.

Η εκπαίδευση τρία πράγματα χρειάζεται , την φύση , την μάθηση και την άσκηση.
Η φύση είναι αυτή που κρύβει τα θηράματα με συνεχή διαδικασία αναπαραγωγής η οποία μάλιστα διαδικασία ανατροφοδοτείται από την ίδια της την δράση .

Η μάθηση κατ’εξοχήν βιωματική υπόθεση συντελείται μόνο μέσα από το βίωμα επαφής με το θήραμα .

Με την άσκηση οι μύες του σώματος δυναμώνουν και αναπτύσσονται όταν τους ασκούμε ενώ ατροφούν με την ακινησία . Συνταγές και ρετσέτες που να είναι εφαρμόσιμες σε όλους δεν υπάρχουν . Είναι κυριολεκτικά ένα στοίχημα που μόνο οι δυνατοί κερδίζουν . Με δεδομένο ότι όταν θέλεις κάτι μεγάλο ουδέποτε σου λείπει η ευκαιρία , ο νους πείθεται ότι του υπαγορεύει η καρδιά . Κατά συνέπεια η δουλειά είναι η κατάσταση η οποία αισθάνεται η καρδιά παρά ότι αντιλαμβάνεται ο νους μας .

Καρδιά σημαίνει ψυχή .Ψυχή χρειάζεται να έχεις για να πετύχεις. Πετυχαίνεις βέβαια εμπναίοντας εμπιστοσύνη στο σκύλο διότι αν χάσεις την εμπιστοσύνη του δεν έχεις τίποτα άλλο να χάσεις . Γι'αυτό όποτε και να ερχόμαστε σε επαφή μαζί του θα πρέπει να υπάρχει το αίσθημα εμπιστοσύνης . Ο σκύλος αντιλαμβάνεται και εισπράττει τα συναισθήματα μας και τα ανταποδίδει διπλά επάνω μας . Θα πρέπει να τονισθεί ότι επαινούμε – επιβραβεύουμε μια θετική συμπεριφορά του και τιμωρούμε μία αρνητική συμπεριφορά του . Με αυτόν τον τρόπο προσπαθούμε να κρατήσει στο μυαλό του σφιχτά , στην μνήμη του το καλό και να λησμονήσει το κακό . Από αυτή την «εχθρότητα» και την φιλία έρχεται η αρμονία της σχέσης μας .

Έτσι η δύση του ήλιου μας αφήνει μια ανάμνηση και η ανατολή μας γεννάει μια ελπίδα. Πόσες όμως μεταξύ μιας ελπίδας και μιας ανάμνησης δεν μεσολαβούν μέρες χωρίς ήλιο ; Που σημαίνει ότι πάντα ελπίζουμε ότι θα πετύχουμε τον στόχο μας που σημαίνει επίσης ότι αν δεν ιδρώσεις δεν θα πετύχεις . Όπως υπάρχει τέχνη για να μιλάμε καλά και όταν μιλάμε με έναν άνθρωπο δεν ξεχνάμε ότι τα λόγια μας τα άκουει και κάποιος άλλος που βρίσκεται από πάνω μας και σ’αυτόν μάλλον πρέπει να αρέσουμε παρά στον συζητητή μας έτσι υπάρχει και η τέχνη να μεταχειριζόμαστε και να εκπαιδεύσουμε έναν σκύλο . Με επιμονή και προσπάθεια έρχεται στον άνθρωπο η θέληση . Με την θέληση έρχεται και η υπομονή . Η υπομονή είναι η δύναμη συγκεντρωμένη. Σίγουρα ο δρόμος είναι μακρύς και αρχίζει από ένα βήμα : Το πρώτο.

Με υποδειγματική συνείδηση προσπαθούμε να αφυπνίσουμε την κοιμώμενη ευφυία του σκύλου . Από την μικρή ηλικία 3-4 μηνών τον φέρνουμε σε επαφή με την φύση . Του δίνουμε την δυνατότητα να μυρίσει το θυμάρι , το πουρνάρι , να περάσει κάποιο ρυάκι , να κυνηγήσει την πεταλούδα , να την φερμάρει , να κυνηγήσει κάθε μικρόπουλο που θα βρεθεί στο διάβα του. Εδώ θα διαπιστώσεις πόσο δεκτικός είναι έως την ηλικία του ενός έτους περίπου όπου θα αρχίσει το σοβαρό παιχνίδι της εκπαίδευσης . Σε αυτή την ηλικία αρχίζει να καταγράφει και τυπώνει ο εγκέφαλος του κάθε ενέργεια .Από εδώ και μπρος δημιουργείται ένας δεσμός και γίνεται αποτελεσματικός με την γνώση και την πρόοδο που κάνει : Ο σκύλος αγαπάει πολύ αυτά τα μαθήματα και δείχνει την μεγάλη χαρά στον κυναγωγό του. Η εκπαίδευση σίγουρα είναι τέχνη και φιλοσοφία . Με φιλοσοφία και διορατικότητα τον φέρνουμε σε επαφή με ορτύκια, πέρδικες, μπεκάτσες και ότι άλλο θήραμα θέλουμε και είμαι πεπεισμένος ότι θα αρχίσει να μας μαγεύει.


Δημήτρης Μίχος

Web site designed by George Charalampidis © 2006 ™